Jak byłam młodsza, to myślałam, że zdjęcia oraz relacje filmowe z czasów II WŚ, a także produkcje o tejże tematyce są czarno-białe, bo wojna, jako okropna rzecz, odebrała światu wszystkie kolory (To była jedyna wojna, jaką mogłam wtedy kojarzyć). I choć nie mam problemu z wyobrażeniem sobie większości konfliktów zbrojnych w kolorze, nadal II WŚ pozostaje dla mnie czarno-biała, a jej kolorowe przedstawienia są dla mnie dziwne.

Jak byłem mały i oglądałem seriale komediowe, to słychać takie charakterystyczne śmiechy. Myślałem, że jak się będę śmiał do telewizora, to inni będą mnie słyszeć...

Myślałam, że Anja Rubik to żona Piotra Rubika.

Kiedy byłam mała i oglądałam jakiś serial, bądź film, myślałam, że u każdego w domu w każdym pomieszczeniu są gdzieś ukryte kamery i nagrywają co się dzieje u każdego w domu.

jak byłam mała, to byłam pewna, że "Prognoza Pogody" to "Progno Zapogody".

Myślałem, że gdybym wskoczył do telewizora to znalazłbym się w tym miejscu, które akurat było pokazywane.

Gdy byłam mała, mama powiedziała mi, że za chwilę będzie film "Bond", w którym gra Scorupco. Byłam przekonana, że to film o małym dinozaurze Bondzie, który wykluł się ze skorupki.

Myślałem, że reklamy lecą, dopóki się nie kupi jakiegoś produktu, a ponieważ nie lubiłem reklam, często w sklepie krzyczałem do rodziców, żeby wszystko kupić, to nie będą nam puszczać reklam tych produktów..

Jak byłam mała, to myślałam, że program "Śmiechu warte" to "Śmiech Uwarte". Oczywiście nie potrafiłam wyjaśnić znaczenia słowa "uwarte", ale mimo to trwałam w przekonaniu, że tytuł tego programu jest właśnie taki.

Jak byłam mała, to myślałam, że Olaf Lubaszenko to kobieta i nazywa się Ola Flubaszenko...

Jak bylem mały, to myślałem, że zamiast aktorów, w telewizorze są małe ludki.

Kiedy byłam mała, codziennie oglądałam dobranockę. Moja starsza siostra któregoś dnia próbowała wmówić mi, że ludzie w telewizorze nas słyszą. Zaczęła mówić do odbiornika: "Proszę pana my nie chcemy dobranocki! U nas nie ma żadnych małych dzieci!". Tego dnia akurat nie było dobranocki! Potem przezornie codziennie zapewniałam pana w telewizorze, że owszem, życzymy sobie obejrzeć bajkę. Moje siostry pękały ze śmiechu.

Myślałam, że kiedy oglądam film, ci ludzie w telewizji też mnie widzą i że za kamerą mają poustawianych pełno telewizorów, żeby mogli widzieć wszystkich, którzy ich oglądają.

Kiedy w telewizji rozpoczynała się emisja ogłoszenia płatnego, kazałam rodzicom natychmiast zmienić kanał, bo myślałam, że to oni będą musieli zapłacić za to ogłoszenie.

Jak byłam mała, to myślałam, że reklamy podczas filmu zamawiają ludzie. Dzwonią, proszą o daną reklamę, wtedy przerywają film i ją puszczają. Tata kiedys mi coś tłumaczył o reklamach i tak to właśnie zrozumiałam. Potem wszystkim wmawiałam, że wiem to od taty.

Jak byłam mała, to myślałam, że Power Rangers, Xena (wojownicza księżniczka), Robin Hood i inne postaci ratujące świat naprawdę istnieją i mają nadprzyrodzone moce i z jednej strony czekałam, aż któregoś z nich spotkam, a z drugiej - byłam nieszczęśliwa, że ja takowych mocy nie posiadam.

Myślałam, że Mel Gibson to kobieta, a Mel to skrót od Melanie albo coś.

Jak byłam mała, to myślałam, że najsłynniejszym aktorem jest "I. INNI". Choć jest tak tajemniczy, że nikt nie zna jego imienia (tylko pierwszą literę), to występował (i wciąż występuje!) w każdym filmie!
"W filmie wystąpili: ... ten, ten i ten I INNI".

Jak byłam mała, myślałam, że wszystkie bajki są rysowane dzień przed emisją specjalnie dla mnie, jak widziałam jakąś powtórkę, to nadziwić się nie mogłam, że narysowali to drugi raz tak samo!

Jak byłam mała, to myślałam, że jak coś w TV jest na żywo, to że to się zdarzyło naprawdę, a jak nie ma napisu "na żywo", to że to wymyślił jakiś człowiek.