Jak byłam mała, myślałam, że gdy trzeba zapłacić np. 5 złotych, to te monety muszą być złote, a nie srebrne.

Jak byłem mały, to myślałem, że 55 groszy składa się z dwóch pięciogroszówek...

Jak byłam mała, to myślałam, że jak się ma zapłacić 50 zł, to przedziera się 100 zł na pół i daje się tylko połowę.

Jak byłam mała, to myślałam, że do drogerii chodzą najbogatsi ludzie, bo jest tam bardzo drogo. I zawsze jak mama chciała pójść do drogerii, to mówiłam jej, że można pójść do supermarketu i znaleźć coś tańszego.

Jak byłem mały, to myślałem, że gdy ksiądz zbiera na ofiarę, to bierze się pieniądze, a nie daje. Pewnego razu gdy przechodził koło mnie ksiądz, wyciągnąłem całą garść monet i powiedziałem "na chipsy". Moi rodzice się śmieli, po czym oddali księdzu wszystkie pieniądze. Przez długi czas się do nich nie odzywałem.

Jak byłam bardzo mała (3-4 lata), to cieszyłam się, że mama w sklepie daje jeden banknot, a dostaje w zamian kilka - sądziłam, że tak zarabia się pieniądze.

Jak byłam mała, myślałam, że jak się wyjeżdza na wakacje, np. nad morze, to przed wjazdem do jakiejś miejscowości stoi szlaban i wszystkie pieniądze za pobyt płaci sie przy tym szlabanie.

Jak byłam mała, to myślałam, że 100 złotych to największe bogactwo jakiego można się dorobić. Każdy kto miał 100 złotych w moich oczach był milionerem. Myślałam, że najdroższe samochody, które oglądał mój brat kosztują właśnie stówę.

...to myślałam, że jak chce się zaadoptować dzieci z domu dziecka, to trzeba najpierw za nie zapłacić.

Jak byłam mała, myślałam, że w każdym bankomacie siedzi czlowiek, który podaje pieniądze.

Myślałam, że czarny rynek to realnie istniejące miejsce, dobrze ukryte, ale mimo wszystko działające oficjalnie. Tak samo jak np. rynek walut - takie większe osiedlowe bazary.

Jak byłam mała, w kasie zawsze dałam nie-zgodne. Uważałam, że reszta wydawana przez panią to mój ZYSK.

Kiedy byłam mała, myślałam, że kieszonkowe to tylko te pieniążki, które się dostaje do kieszeni od spodni. Bardzo mi było przykro kiedy w szkole dzieci rozmawiały o tym, ile to dostają kieszonkowych. Pożaliłam się mamie i okazało się, że te pieniądze, które wkładam do skarbonki, to też się nazywają "kieszonkowe".

Jako pięciolatka byłam przekonana, że nie potrzebuję rodziców i że spokojnie poradziłabym sobie ze wszystkim sama. Jedyne, czego potrzebuję, to portfel mojej mamy. Chodziłabym do sklepu, wybierałabym to, czego potrzebuję, a pani ekspedientka sama brałaby odpowiednią ilość pieniędzy z portfela (nie umiałam liczyć pieniędzy).

Jak byłam mała, to myślałam, że pieniądze (konkretnie monety) górnicy wykopują z kopalni... Bardzo długo zastanawiałam się też, skąd na monetach daty...

Jak byłam mała, nie wiedziałam co to znaczy 'wydać resztę' w sklepie. Byłam pewna, że jak coś kupię i okaże się, że mi pieniędzy brakuje, to pani sklepowa odda mi brakującą resztę. Sytuacja: Kupuję Kinder Niespodziankę, brakuje ok. 15 groszy. Ja patrze wyczekująco, pani: 'oddasz mi przy okazji'. Się bardzo zdziwiłam, że nie dała mi reszty. A potem, jak coś innego kupowałam, upomniała się o te kilka groszy, dopiero mama później w domu mi wytłumaczyła co i jak.

Jak byłam mała, to myślałam, że skoro 1 zł to 100 groszy a na przykład jeden dolar to 4,50 zł to uznałam, że żeby mieć jednego dolara ludzie muszą mieć 450 centów.

Myśłałam, że gdy ktoś dostaje nagrodę Nobla, to dostaje jakiś fajny, wypasiony samochód. Dopiero mama uświadomiła mnie, że ta nagroda jest pieniężna.

Kiedyś słowo 'rozmienić' myliło mi się z 'zamienić', toteż kiedy wychowawczyni w podstawówce poprosiła mnie, bym zeszła do sklepiku ROZMIENIĆ jej 5 zł, żeby było 1,20 zł, to przez 10 min. kłóciłam się ze sklepikarką, że chcę tylko za to 1,20 zł, a resztę pieniędzy ma sobie zostawić. Sklepikarka zdziwiona kazała mi się cofnąć do klasy i wrócić z wychowawczynią... Wtedy obie powoli mi wszystko wyjaśniły.

Przez długi czas widząc skrót "zł" czytałem to jako np. "jeden zły"...