Jak byłam mała, to myślałam, że psycholog to lekarz od psów.

Kiedy byłam mała, wierzyłam w to, że jak się zostanie lekarzem, to się nie umiera...

Myślałam, że jest taka choroba, która nazywa się 'żonatość'. Wzięło się to stąd, że jak ktoś o kimś kiedyś powiedział 'on jest żonaty', to ktoś inny odpowiedział takim zmartwionym i współczującym 'o Jezu'.

Myślałam, że z drzazgi po pewnym czasie wyrasta drzewo, ewentualnie sztacheta... Zawsze byłam dzielna przy wyjmowaniu drzazg z palców.

Jak byłem mały, to myślałem, że ta wypukłość na szyi u niektórych dorosłych (jabłko adama) to kawałek ziemniaka, który utkwił w gardle.

Przez jakiś czas myślałem, że się urodziłem w ZOO w klatce z lwami, że moja mama jakoś się ułożyła pod jednym z tych lwów i tam mnie urodziła, bo przecież - jak sama mi mówiła - jestem urodzony "POD LWEM". Później okazało się, że to chodziło o lwa zodiakalnego i byłem z tego powodu bardzo niepocieszony, bo tak mi fajnie było się chwalić na podwórku, że urodziłem się w ZOO, a nie w jakimś tam zwykłym szpitalu...

...że "lek jest bez recepty" oznacza, że w opakowaniu nie ma ulotki i nie wiadomo na co ten lek właściwie jest i jak go dawkować.

Jak byłam mała, myślałam, że ludzie w środku mają taką masę podobną do mięsa mielonego, żadne tam kości, krew czy narządy - i jak utnie się komuś nogę, to widać to "mielone"... Pewnie miałam takie przemyślenia, ponieważ jedna z moich babć nie miała nogi...

Kiedyś się zastanawiałam jak sobie chłopcy radzą kiedy im "TAM" gips zakładają.

Jak byłam mała, myślałam, że jak mierzą wzrost u lekarza, to górna część miary wbija się ostrzem do głowy! Panicznie się tego bałam...

Mój brat myślał, że złote zęby mogą wyrosnąć i miał nadzieję, że akurat jemu tak się trafi.

Jak byłam mała, myślałam, że biegunka to choroba, na którą chorują misie polarne. Skoro mieszkają na biegunie...

Jak miałem 5 lat to myślałem, że Zespół Downa to taki zespół rockowy...

...gdy pierwszy raz usłyszałem słowo 'biegunka' pomysłalem, że to jakaś choroba, której się dostaje na biegunie.

Myślałam, że martwą osobę rozpoznaje się po idealnie prostej i sztywnej pozycji horyzontalnej z prawą ręką ułożoną na piersi. Inaczej się nie liczy.

Jak byłem mały, to myślałem, że gdy człowiek się zestarzeje i robi się garbaty, to znów staje się dzieckiem i zaczyna życie od nowa.

Jak byłam mała, to myślałam, że można dostać cukrzycy jak się je za dużo cukierków. Jakie było moje zdziwienie po przeczytaniu książki medycznej.

Kiedy byłem mały, byłem święcie przekonany o tym, że jestem nieśmiertelny.

W dzieciństwie wyczytałam w jakiejś książce, że rodziny królewskie i ich potomkowie mają błękitną krew. Potraktowałam to dosłownie i patrząc na błękitne linie na nadgarstku, cieszyłam się, że jestem potomkiem jakiegoś króla. Nie przyszło mi do głowy, że widziałam żyły, a nie ich zawartość. Dopiero tata mnie uświadomił.

Na naszym podwórku panowało przekonanie, że jak ktoś robi specjalnie zeza i klepnie się go wtedy w kark, to tak mu zostanie.