Jak byłam mała, to myślałam, że dwa razy dwa równa się zero.

Myślałem, że nie istnieje większa liczba niż sto...

Jak byłam mała liczyłam - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 11 12 13. Zawsze zjadałam 10, bo przecież na początku też nie ma zera.

Kiedy byłam mała, byłam święcie przekonana, że najpierw ktoś ma 4 lata, a dopiero później 3, następnie było już normalnie 5, 6, itd. Ta zasada obowiązywała tylko w liczeniu czyichś lat, w normalnym liczeniu było po staremu.

Długo i uparcie wierzyłam w to, że skoro 1+1=11, to 2+2=12, 3+3=13 i tak dalej.

Gdy byłam mała, myślałam, że wszystko jest bardzo proste. Dlatego nie potrafiłam zrozumieć czemu godzina pierwsza to inaczej 13:00. Byłam święcie przekonana, że pierwsza to 11 (bo są dwie jedynki), druga to 12, trzecia to 13 itp. Bardzo długo zajęło mi ogarnięcie, że pierwsza to 13.

Jak byłam mała, to wydawało mi się, że liczba 100 jest największą możliwą liczbą, której nie da się przebić. I kiedy mówiłam, że mam sto cukierków, oznaczało to, że mam wszystkie cukierki świata.

Jak byłam mała, byłam przekonana, że teraz może i jestem młodsza od brata o trzy lata, ale za cztery lata będę starsza od niego o rok.

Jak byłam mała, to myślałam, że Einstein wiedział jaka jest największa liczba, ale że już umarł i nikomu nie powiedział, więc my się tego nigdy nie dowiemy.
I jeszcze że półtora to 3/4.

Jak byłem mały, to myślałem, że "kilka" to zawsze jest trzy.

...myslałam ze dwa dodać dwa to dwa, osiem dodać osiem to osiem itp.

Jak bylem mały, myślałem ze jest godzina 100.

Kiedyś wydawało mi się, że na liczbę 100 się mówi dziesięćdziesiąt...

Byłem pewny, że po 14 jest 20, tak też nauczyłem liczyć całą grupę w rzedszkolu.

Jak byłam mała, wiedziałam, że 100+100=200, więc myślałam, że 200+200=300, 300+300=400 itp.

Kiedyś umiałam liczyć tylko do 29. Myślałam, że po tym jest "dwadzieścia-dziesięć, dwadzieścia-jedenaście itd." Ale mama odkryła przede mną tajemniczą trzydziestkę i nie tylko!

100 było ogromnie wieeeeeeelką liczbą, do której trzeba było liczyć bardzo długo. Jak czekałam na koleżankę mówiłam: policzę do 100, jak do tego czasu nie wrócisz, to pójdę już do domu. Ona: Dobra... Wszystkim się wydawało, że to bardzo długo.

Kiedy byłam mała to nie mogłam pogodzić się z faktem iż moja młodsza siostra obchodzi urodziny wcześniej niż ja! Ona jest z kwietnia a ja z maja. "Jak to tak? Ona jest 5 lat młodsza i ma pierwsza urodziny?!" Na nic zdawały się tłumaczenia, że to nie o miesiąc chodzi.

Jak byłam mała, to myślałam, że zamiast 20 jest dziesiętnaście.

Kiedyś rodzice zmierzyli mnie i oznajmili, że mam już "metr dwadzieścia dziewięć", potem z dumą chwaliłam się całej klasie, że mam 29 metrów wzrostu...