Kiedy byłam mała, byłam przekonana, że moja kuzynka Sylwia ma na imie Szyja. Kiedy próbowali mi wytłumaczyć, że szyja to część ciała, wyśmiewałam ich, że mam cały czas kuzynkę na karku.

Jak byłam mała, to myślałam, że sąsiad mojej babci Czesław musi być Czechem.

Myślałam, że Grzesiek to Grzegosław.

Dziadek często czytał mi reportaże (może nie było książek dla dzieci?). W tekście nie wymieniano całego nazwiska, tylko imię i inicjał. Wydawało mi się, że naprawdę istnieją ludzie o nazwiskach Ka, En czy Be.

Myślałam, że Elżbieta to Elgrzbieta (od grzbietu) i że to musi być jakaś brzydka, garbata baba.

Myślałam, że imiona brzmiące po polsku, takie jak Natalia, Maria albo Adam mogą nosić tylko Polacy.
Długo nie mogłam dojść do siebie, gdy brat uświadomił mi, że Natalia Oreiro nie jest Polką.

Myślałam, że imię mojego brata (Szymon) jest głupie i wstydziłam się je wypowiadać, głównie dlatego, że mama przed wyjazdem do szpitala nie zastosowała się do moich zaleceń i nie dała noworodkowi na imię tak, jak ja chciałam.

A ja, jak byłem mały, to rozumowałem tak:
Małgosia -> Małgorzata
więc
Gosia -> Gorzata
I byłem święcie przekonany, że Gosia to zdrobnienie od osobnego imienia Gorzata...

Jak byłem mały, to byłem święcie przekonany, że tylko ja na całym świecie mam na imię Michał i nie wyobrażałem sobie sytuacji, że ktoś ma na imię tak jak ja. Jakaż głęboka była moja rozpacz, gdy poszedłem do przedszkola i spotkałem innego Michała. Byłem na niego święcie oburzony - jak tak można! Toż to pogwałcenie praw autorskich! Michał jest jeden i wszyscy mają obowiązek go znać...

Jak chodziłam do przedszkola, to myślałam, że Marzanna, to jest Marzena i że będziemy topić dziewczynkę z naszej grupy, która ma tak na imię.

Kiedyś myślałam, że Sandra Bullock to facet, który nazywa sie San Drabullock.

Jak byłem mały, myślałem, że każda osoba, która w tym samym czasie kicha czy ziewa, ma tak samo na imię. Do czasu kiedy ziewała ze mną jakaś dziewczyna i stwierdziłem, że ona nie możne nazywać się Wojtek.

Jak byłam mała, myślalam, że w alfabecie "g,h" i "j,k" to imiona dziewczynek (Gieha i Jotka).

W przedszkolu myślałem, że tylko ja na całym świecie mam na imię Łukasz.

Mam na imię Agnieszka i moje imieniny są 21 stycznia. Kiedyś, bardzo dawno temu, gdy spojrzałam w kalendarz, zobaczyłam, że właśnie w tym dniu są imieniny "Agnieszki, Jarosława". Byłam święcie przekonana, że tak mam na drugie imię. Jak głęboka była moja rozpacz, gdyż nie chciałam nazywać się jak chłopak. Nie wiem, kto mi uświadomił, że mam tylko jedno imię...

Jak byłam mała, to myślałam, że Kościuszko ma na imię Insurekcja. Codziennie w drodze do babci mijałam rondo Insurekcji Kościuszkowskiej.

Jak byłam mała, to myślałam że Jacek to Jacław...

Jak byłam mała, mówili na mnie Kika. Obejrzałam kiedyś bajkę, gdzie właśnie występowała Kika, która odgrywała "czarny charakter". Potem myślałam, że cały świat mnie nienawidzi, bo wszyscy tak na mnie mówią, a przecież Kika jest taka straszna.

Moja starsza siostra Gosia często była nazywana Małgorzatą, a ja (mając niecałe 5 lat) zażyczyłam sobie, aby mnie nazywano "Martynatą", od mojego imienia Martyna.

Myślałam, że każde imię posiada swoje "przedłużenie", np. Kasia - Katarzyna, Asia - Joanna itp. Nie mogłam zrozumieć dlaczego od mojego imienia nie ma czegoś takiego, więc wymyśliłam sobie Patrycja - Patrycjanna.